"ik doe een bepaald teken naar Charlie als hij mij niet mag storen" - papa Bart

Bart Becks is papa van Charlie (12). Bart leidt een internationaal mediabedrijf, is betrokken bij een aantal innovatieve startups en projecten en begeleidt daarnaast zijn zoon thuis bij het leren. Charlie heeft klierkoorts en volgt de les al een tijdje van thuis uit. Samen met zijn vrouw Femke vonden ze een manier om van thuis uit te werken. Met z’n drieën leven ze al anderhalf jaar zoals wij allemaal. Hij deelt zijn tips om efficiënt van thuis uit te werken.

"Welcome to my world"

Het begon anderhalf jaar geleden. Charlie was altijd moe. In het begin was het niet duidelijk wat er scheelde. Hij zei elke dag dat hij zich niet goed voelde en hij had geen energie. De diagnose was klierkoorts. Gedurende 6 à 7 maanden had hij bijna geen energie en kon hij alleen maar rusten. In die maanden heeft hij veel onderzoeken ondergaan. Klierkoorts is een ziekte die men meestal pas op latere leeftijd krijgt. Charlie had de pech dat hij juist in zijn groeispurt zat en met een vrij hardnekkige variant van de ziekte te maken kreeg. 

Voor de quarantainemaatregelen moesten we niet binnen blijven en gingen we wel eens wandelen of ergens naartoe. Natuurlijk zaten al zijn vrienden wel op school overdag dus hij ging meer met mij, mijn echtgenote of mijn vrienden mee naar buiten. Ik nam hem ook regelmatig mee naar Engelstalige conferenties en soms zelfs besprekingen. .

Toch hebben wij de coronaperiode ook wel een beetje angstig beleefd. Mijn vrouw is twee keer weggebracht met de ambulance, al is ze nu wel beter. Ondanks dat Charlie nu veel beter is, heeft hij nog altijd een heel laag immuunsysteem. We moesten vermijden dat hij geïnfecteerd raakte dus leefden we vier weken allemaal een beetje apart. Ook volgen we de maatregelen goed op. Gedurende meer dan een maand was ik de enige die af en toe buiten ging om boodschappen te doen. 

Charlie zegt zelf dat hij nu liever binnen blijft. Want eigenlijk verandert er niet zo veel. Hij zit al zo lang binnen.. Hij kan zijn ziek zijn ook goed relativeren. Zo was er eens een dag dat ik me niet zo goed voelde en tegen mijn vrouw zei: “Vandaag voel ik me echt ellendig”. Hij riep vanuit de badkamer: “Welcome to my world”. :-) Dat is zijn manier om met zijn ziekte om te gaan en op dat vlak is hij wel vrij volwassen voor een 12-jarige.

Thuisblijven met kinderen

Omdat Charlie zo ziek was en plots helemaal kon wegdraaien, moest er altijd iemand bij hem blijven. Zo hebben wij al vroeg een manier gevonden om te blijven werken thuis. Met digitale tools, videoconferencing of meetings op publieke plaatsen zoals markten en een cultuurcentrum dicht bij ons thuis. Fysieke aanwezigheid was niet eenvoudig dus werd digitaal werken en leren thuis snel het nieuwe normaal. Dat werd de voorbije maand wel makkelijker want de tools die ik altijd voorstelde, kent iedereen nu. Wij leven al anderhalf jaar zoals de meeste mensen nu moeten leren leven. Toch heeft het bij ons ook wel een tijdje geduurd voor we onze draai vonden. We proberen gewoon goede afspraken te maken. Het schema van de school wordt ook een beetje het schema van ons gezin. Tijdens de schoolpauzes eten en drinken wij thuis ook. De pauzes van het werk lopen samen met die van de school. Dat is ook meteen een tip: stem je dagen goed op elkaar af en probeer routine aan te houden. Motivatie is belangrijk, maar het is de routine die je verder helpt als je eens geen zin hebt. Charlie weet  wanneer hij me niet mag storen als  ik een bepaald teken naar hem doe. Natuurlijk mag hij me altijd storen voor dringende zaken en dan laat ik ook wel al mijn werk vallen. Hier thuis hebben we wel een goede communicatie op dat vlak. Het is waarschijnlijk veel moeilijker voor ouders met meer dan één kind. Wij zijn maar met drie en hebben elk onze eigen werkplaats waar we kunnen bellen zonder de rest te storen. 

Onderwijs

Charlie zit thuis van december 2018. Het eerste halfjaar was hij te vermoeid om van thuis uit de les te volgen. Daarna werd hij al wat beter en wou hij opnieuw enkele lessen volgen. Ik probeerde hem thuis eerder op een ludieke manier kennis te laten vergaren. Zo keken we heel   wat   films   die   hem   zaken   kunnen   bijbrengen,   soms   documentaires   over geschiedkundige zaken, maar ook biografieën en anderen. Of ik legde hier in Brussel wat geschiedenis uit aan de hand van gebouwen en musea die we tegenkwamen op onze wandelingen.

Gelukkig werkt zijn school, het Comenius Atheneum in Koekelberg al heel veel met computers en hadden ze nauwelijks nog boeken. Alles was digitaal voorzien en zo kon hij dan toch een beetje de les volgen via de cursussen die de leerkrachten doorstuurden. In november 2019 hebben we dan Bednet ingeschakeld. Charlie miste het meevolgen in de les en het sociaal contact. Hij gebruikt nu twee schermen, één om de les te volgen via Bednet en één om te kunnen volgen in de cursus. Dat is voor hem de ideale combinatie. Voor de coronacrisis volgde hij de meeste lessen. Wel op zijn eigen tempo en soms slaan we wel wat over. We proberen om op die manier zoveel mogelijk leerdoelen af te vinken. Met zijn gezondheid ging het steeds beter. Hij ging net twee à drie keer per week een halve dag naar school, maar toen begon de coronaperiode. We hebben wel echt geluk met de school en leerkrachten. Ze zijn bijzonder bereikbaar, zoeken steeds mee naar oplossingen en staan klaar voor ons als we vragen hebben of nood aan een gesprek. 

In een vreemd opzicht heeft hij natuurlijk het digitaal van thuis uit leren goed onder de knie, en is de omschakeling omwille van het coronavirus veel makkelijker voor hem. Iedereen heeft nu wel moeite om in te loggen en alles online bij te houden. Hij is daar ondertussen zo goed in geworden dat het voor hem nu makkelijker is. Zijn dagen zijn nu hetzelfde zoals bij iedereen en voor hem verandert er niet zoveel. Wij hadden voor de coronacrisis al de nadruk gelegd op leren leren. We hebben ons ritme gevonden thuis en zelfs als de scholen terug opengaan, sturen we hem dit jaar niet meer naar school. Zijn immuunsysteem is nog te zwak en we hebben al zo een lange weg achter de rug. Voor die resterende anderhalve maand gaan we zijn gezondheid niet op het spel zetten. We willen liever alles thuis afwerken met voldoende rust zodat Charlie volgend schooljaar goed kan aanvatten. 

Nog een tip voor andere ouders? Panikeer niet als je kind wat achterstand heeft bij een bepaald vak. Er hebben zoveel kinderen nu een achterstand door het virus. Het is belangrijker om te leren op een andere manier kennis vergaren. Laat ze kennismaken met verschillende online tools en leermethodieken. Leer ze waar ze informatie kunnen opzoeken. Het zoeken naar een oplossing is dikwijls belangrijker dan het effectief weten van de oplossing. De leerdoelstellingen halen ze sowieso wel in, al is dat misschien niet dit schooljaar. We gaan moeten zoeken naar een nieuwe vorm van pedagogiek of onderwijs want we leven in een tijdsperiode waar wel vaker virussen en dergelijke gaan opduiken. Nu is het heel disruptief geweest, maar we kunnen ons hierna wel beter voorbereiden op homeschooling en afstandsonderwijs. 

Ik zit nu zelfs minder naast Charlie dan toen hij Bednet gebruikte. Hij is zo gewend aan alle digitale tools dat het huidige ritme voor hem trager is dan dat hij gewoon is. Ik zie natuurlijk wel snel aan zijn gezicht wanneer iets niet lukt omdat we al zo lang samenwerken en dan help ik hem ook weer even op weg. We koken ook nogal gezond en samen, en dan komen meestal de vragen of de moeilijkheden die hij wat ondervindt. Bovendien beleef ik zo ondertussen mijn middelbaar nog eens bewust. We hebben het geluk dat Charlie goed zelfstandig kan leren, niet elk kind kan dat even goed. Iedereen heeft natuurlijk een manier die haar of hem beter ligt. Hij heeft veel wilskracht om ook dit jaar ondanks alles, goed af te maken. 

Vriendschap

Charlie miste wel echt het sociaal contact van op school. Alleen leren is ook maar alleen. Dankzij Bednet werd hij ‘part of the group’. Nu horen ze elkaar vooral via Fortnite en een groepschat met al zijn vrienden. Het feit dat iedereen nu weet hoe het is om thuis te zitten, maakt het voor hem wel draaglijker. Iedereen zit nu in hetzelfde schuitje. Zijn school ging normaal ook deelnemen aan de Nationale Pyjamadag dit jaar. Uiteindelijk gooide het coronavirus roet in het eten, maar het toonde wel dat iedereen wilde meeleven met de Bednetters. Dat vond hij geweldig. 

Ik ben echt trots op Charlie, al gaat het wel een hele uitdaging zijn als hij later gaat verder studeren. Ik hoor ons al bezig: “En ben je naar de les geweest?” “Ach papa, in het middelbaar ging ik toch ook al niet, en het is allemaal goed gekomen!" :-) Maar dat zijn natuurlijk zorgen voor later!